Home / Unpublished / Κόσμος και Μικρόκοσμος: το αποτύπωμα ενός ταπεινού ιερέως της φύσεως

Κόσμος και Μικρόκοσμος: το αποτύπωμα ενός ταπεινού ιερέως της φύσεως

Αυτός ο άνθρωπος τραυματίζει, παραμορφώνει, βεβηλώνει τον κόσμο. Καταστρέφει την ομορφιά τη δική του και την ομορφιά του κόσμου που τον περιβάλλει. Ανάμεσα σε όλα τα κτίσματα του Θεού είναι ο μόνος που μπορεί να ρίξει τον κόσμο στην παρακμή, στη φθορά, στον θάνατο. Με την αμαρτία του μπορεί να μεταφέρει τη δυσμορφία, το σκοτάδι και το θάνατο του γεννήτορά της, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος.3 Καταγράφεται δηλαδή μια αλαζονεία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον κόσμο, μια αλαζονεία που οδηγεί αφενός στην καταστροφή και αφετέρου στην επανάσταση της φύσης, αφού βλέπει τον βασιλέα της κτίσεως να απομακρύνεται από τον προορισμό του.

Από την άλλη ένας άλλος άνθρωπος, ο άνθρωπος του Θεού, ο «ιερέας» της φύσεως μεταβαίνει από την επιφάνεια στο βάθος, από το κενό και το τίποτα στο άπαν, από τον χρόνο στο άπειρο, από τον κόσμο στον μικρόκοσμο και βλέπει τη φύση ως κτίση, βλέπει τον κόσμο ως δημιουργία και μεταβαίνει διά της δημιουργίας στον Δημιουργό αντιλαμβανόμενος τη φύση ως ένα απέραντο βιβλίο Θεογνωσίας, κατά τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο. Βλέπει τη μοναδικότητα και ιδιαιτερότητα του κόσμου, βλέπει σε κάθε δημιούργημα τον «πανταχοῦ» παρόντα Δημιουργό. Ενδύεται το ένδυμα της ταπείνωσης, τη στολή της Θεότητος4 και βλέπει τις ανάγκες του από άλλη οπτική γωνία. Ο ιερέας της φύσεως ακολουθεί έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, ακολουθεί έναν ορθόδοξο οικολογικό ασκητισμό ο οποίος είναι ικανός να οδηγήσει στην αειφορία της Γης ή ακόμα και στην «εὐφορία τῶν καρπῶν τῆς Γῆς» όπως αιτείται η εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος διερωτάται «Πόσοι από εμάς εξετάζουμε τις τροφές που καταναλώνουμε, τα αγαθά τα οποία αγοράζουμε, την ενέργεια την οποία σπαταλούμε; Πόσο συχνά αφιερώνουμε χρόνο για να εξετάσουμε τις καθημερινές επιλογές μας είτε ως άτομα, είτε ως θεσμοί, είτε ως ενορίες, κοινότητες, κοινωνίες, έθνη;» (Μήνυμα Οικ. Πατρ., 2010). Ο άνθρωπος του Θεού, ο ιερέας της φύσεως αντιλαμβάνεται την κλήση του, σύμφωνα με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή5 ως μικρόκοσμος, που θα μεσιτεύει και θα μεσολαβεί μεταξύ ουρανού και γης, Θεού και κόσμου. Αποστρέφει το βλέμμα του από την επιφάνεια, από «πᾶν κάλλος ἔξωθεν αὐτοῦ»6 και το βυθίζει στο εσωτερικό του, βλέπει τη ψυχή του, βλέπει τον δικό του αγώνα. Είναι μεγαλειώδεις οι στιγμές, σύμφωνα με τον π. Αστέριο Φατζηνικολάου, όταν συμπονεί, όταν θυσιάζεται, όταν συγχωρεί. Όταν ταπεινώνεται και παραδέχεται ένα λάθος. Όταν αναγνωρίζει το δίκαιο του άλλου και υποχωρεί. Όταν κλαίει και ζητεί συγχώρεση. Όταν απλώνει τα χέρια του να πιάσει τον ήλιο. Όταν σκύβει στη γη και φυλάει το χώμα της. Όταν σέβεται την πείρα του μεγάλου και υποκλίνεται στην αθωότητα του μικρού. Όταν τιμά αξίες περισσότερο και από τη ζωή του. Όταν αγαπά τον σύμπαντα κόσμο, όταν προσφέρει και προσφέρεται, όταν ζει με χαρά και πεθαίνει με ελπίδα.7

 

Απόσπασμα από το βιβλίο Βιοηθική του Περιβάλλοντος: Η ορθόδοξη προσέγγιση της κτίσης.

Ανδρέας Χατζηχαμπής (2015). Βιοηθική του Περιβάλλοντος: Η ορθόδοξη προσέγγιση της κτίσης. Λεμεσός: Εκδ. Κυπριακό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας και Εκπαίδευσης, σελ. 5-8.

Κεντρική σελίδα Ορθοδοξία και Περιβάλλον 

Βιοηθική του Περιβάλλοντος: Η ορθόδοξη προσέγγιση της κτίσης

Διαβάστε επίσης

Σκοπός και προορισμός των ζώων

Μετά τη δημιουργία των φυτών και προ της δημιουργίας του ανθρώπου ο Θεός προχώρησε στη ...