Home / Unpublished / Η σχέση άνθρωπου και φύσης: η πνευματική διάσταση του οικολογικού προβλήματος

Η σχέση άνθρωπου και φύσης: η πνευματική διάσταση του οικολογικού προβλήματος

   «Ἡ γαγλώσσως βοστενάζουσα. Τί με κακος μιαίνεται πολλος πάντες νθρωποι;» (Σροπάριον Θ΄, Ψδής του σεισμού της κς’ Οκτωβρίου).
   «…καὶ ἐγένετο ττρίτον τν δάτων ες ψινθον, καπολλοτν νθρώπων πέθανον κ τν δάτων, τι ἐπικράνθησαν» (Αποκ. Η΄, 10-11).
   «σχύνθησαν ογεωργοί, πεκάλυψαν τς κεφαλς ατν. καὶ ἔλαφοι ν γρῷ ἔτεκον καὶ ἐγκατέλιπον, τι οκ ν βοτάνη» (Ιερεμ. ΙΔ΄, 5).
   «θετο ποταμος ες ρημον καδιεξδους δτων ες δψαν, γν καρποφρον ες λμην πκακας τν κατοικοντων ν ατ» (Χαλμ. 106, 33-34).
   «πς χόρτος τοῦ ἀγροξηρανθήσεται πκακίας τν κατοικούντων ν ατ; φανίσθησαν κτήνη κα πετεινά,…φανισμ φανίσθη πσα γ» (Ιερεμ. ΙΒ΄, 4, 11).
   «μαρτία περί τόν νθρωπον κεκάκωκε» και αυτά τα ζώα. «Τογρ νθρώπου παραβάντος» την εντολή του Θεού «καατσυμπαρέβη» χωρίς βεβαίως τούτο να σημαίνει ότι τα ζώα έχουν ενοχή.1

Τα πιο πάνω είναι μόνο μερικά χωρία, που περικαλλώς μπορούν να αποδώσουν αυτά που και σήμερα βιώνει η ανθρωπότητα και που είναι γνωστά ως οικολογικό πρόβλημα. Η οικολογική κρίση μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μετάσταση της ηθικής και της κοινωνικής κρίσεως στη φύση από τον άνθρωπο, που έβαλε ως σκοπό του αντί τη σωτηρία του την υλική σύναξη. Διότι η φύση δεν είναι ουδέτερη, ανεξάρτητη από την ιστορία και τις ενέργειες του ανθρώπου. «Η φύσις…διτν νθρωπον γένετο, οχ ὁ ἄνθρωπος δι…τήν φύσιν» (Μάρκ. Β΄, 27).

Η δημιουργία του κόσμου πριν από τη δημιουργία του ανθρώπου έχει την έννοιαν, ότι ο Θεός ετοίμασε πρώτα το λαμπρό «νάκτορο» του βασιλέα της κτίσεως και ύστερα εδημιούργησε τον ίδιο τον βασιλέα του ανακτόρου (Ι. Φρυσόστ.). Εδημιούργησε τον λαμπρό βιότοπο του ανθρωπίνου είδους. Όπως το ψάρι χρειάζεται τη θάλασσα για να επιβιώσει, όπως το φυτό χρειάζεται το εδαφικό υπόστρωμα για να φυτρώσει και να αναπτυχθεί έτσι ο άνθρωπος απαιτεί γη και αέρα και ύδωρ καθώς και παν κτίσμα που «ν σοφί» εποίησεν ο Κύριος, συνεργαζόμενα και εν αρμονία να υπάρχουν και να παρέχουν στον άνθρωπο «βρώσιν και πόσιν». Και κατέστησεν ο Θεός τον άνθρωπο, τον «κατ᾿ εκόνα» Θεού πλασθέντα (Γεν Α΄, 28) «κ γς χοϊκόν» (Α΄ Κορ. ΙΕ΄, 47), «ρχοντα λων τν βλεπομένων,. ρχοντα χειροτονητόν λων τν λόγων καί τν ψύχων» (Ι. Φρυσόστ. Εις Γεν. Ομ. 21, 2 PG 53,177 – Μ. Βασιλείου Εις Εξαήμ. 6,1 PG29,117C).

Απόσπασμα από το βιβλίο Βιοηθική του Περιβάλλοντος: Η ορθόδοξη προσέγγιση της κτίσης.

Ανδρέας Χατζηχαμπής (2015). Βιοηθική του Περιβάλλοντος: Η ορθόδοξη προσέγγιση της κτίσης. Λεμεσός: Εκδ. Κυπριακό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας και Εκπαίδευσης, σελ. 15-17.

Κεντρική σελίδα Ορθοδοξία και Περιβάλλον 

Βιοηθική του Περιβάλλοντος: Η ορθόδοξη προσέγγιση της κτίσης

 

Διαβάστε επίσης

Σκοπός και προορισμός των ζώων

Μετά τη δημιουργία των φυτών και προ της δημιουργίας του ανθρώπου ο Θεός προχώρησε στη ...